Εικόνα 1. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας σε σχέση με την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020 στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 28/5/2026. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Σύμφωνα με δορυφορικές μετρήσεις, οι αυξημένες θερμοκρασίες στη Δυτική Μεσόγειο ακολουθούν την ανοδική τάση που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες, με τη θερμοκρασία στην επιφάνειας της θάλασσας να αυξάνεται από περίπου 16°C στις αρχές του έτους έως και τους 21°C σήμερα (Εικόνα 3).

Εικόνα 2. Θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 28/5/2026. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 3. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στη Δυτική Μεσόγειο από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2025, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 1. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας σε σχέση με την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020 στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 05/04/2026. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Το Βόρειο Αιγαίο και η Αδριατική εμφανίζουν ωστόσο σημαντικά υψηλότερες αποκλίσεις, της τάξης των 1.3 έως 1.6°C. Οι σχετικά αυξημένες αυτές θερμοκρασίες αποτελούν συνέχεια της ανοδικής τάσης που παρατηρείται στη μέση θερμοκρασία της Μεσογείου από την αρχή του έτους, σύμφωνα με δορυφορικές μετρήσεις. Λίγο κάτω από τα κανονικά η θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας σε περιοχές του κόλπου της Σύρτης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ελληνικές θάλασσες, ολόκληρη η περίοδος για το 2026 κύλησε και κυλά με θερμοκρασία επιφάνειας θάλασσας πάνω από τα κανονικά επίπεδα στο Ιόνιο και πολύ πάνω από τα κανονικά στο Αιγαίο, με το Βόρειο Αιγαίο να καταγράφει τιμές επιπέδου ρεκόρ καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026.

Εικόνα 2. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στο Ιόνιο πέλαγος από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2026, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 3. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στο Αιγαίο πέλαγος από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2026, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 1. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας σε σχέση με την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020 στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 28/02/2026. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Το Βόρειο Αιγαίο και η Αδριατική εμφανίζουν ωστόσο σημαντικά υψηλότερες αποκλίσεις, της τάξης των 1.2 έως 1.8°C. Οι σχετικά αυξημένες αυτές θερμοκρασίες αποτελούν συνέχεια της ανοδικής τάσης που παρατηρείται στη μέση θερμοκρασία της Μεσογείου από την αρχή του έτους, σύμφωνα με δορυφορικές μετρήσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ελληνικές θάλασσες, ολόκληρη η χειμερινή περίοδος κύλησε με θερμοκρασία επιφάνειας θάλασσας πάνω από τα κανονικά επίπεδα στο Ιόνιο και πολύ πάνω από τα κανονικά στο Αιγαίο, με το Βόρειο Αιγαίο να καταγράφει τιμές επιπέδου ρεκόρ καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα.

Εικόνα 2. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στο Αιγαίο πέλαγος από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2026, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 3. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στο Ιόνιο πέλαγος από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2026, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Οι μεγαλύτερες θετικές αποκλίσεις παρατηρούνται σε περιοχές της Δυτικής Μεσογείου της τάξης των 1-2°C πάνω από την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020.

Η θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στη Μεσόγειο κυμαίνεται από 18 έως 26°C. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες σύμφωνα με τα δορυφορικά δεδομένα του Marine / Copernicus παρατηρούνται στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικότερα στη Θάλασσα του Λεβάντε. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες παρατηρούνται στην περιοχή του κόλπου του Λέοντα, στην Αδριατική καθώς και στο Βόρειο Αιγαίο. 

Επιπλέον, η μέση ημερήσια θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στη Μεσόγειο, συνολικά για το 2025 μέχρι στιγμής, κυμαίνεται σε υψηλότερα από τα κανονικά επίπεδα για 277 από τις 296 ημέρες. Δηλαδή, έως και τις 22/10/2025, η θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στη Μεσόγειο ήταν πάνω από τα κανονικά για την εποχή επίπεδα στο ~93% των ημερών του έτους. Παράλληλα, έχουν καταγραφεί 27 ημερήσια ρεκόρ μέγιστης θερμοκρασίας, ενώ κανένα ρεκόρ ελάχιστης θερμοκρασίας δεν σημειώθηκε.

Εικόνα 1. Θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 22/10/2025. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 2. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας σε σχέση με την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020 στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 22/10/2025. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 3. Μέση ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις από το 1982 μέχρι και το 2025. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 1: Μηνιαίες τιμές ανωμαλίας της επιφανειακής θερμοκρασίας της θάλασσας στον βόρειο Ατλαντικό ωκεανό για την περίοδο Μάιο-Αύγουστο 2023, σε σχέση με τις αντίστοιχες μηνιαίες τιμές της περιόδου 1981-2010.Πηγή: [1]

Εικόνα 2: Ημερήσιες τιμές ανωμαλίας της επιφανειακής θερμοκρασίας της θάλασσας στον Βόρειο Ατλαντικό, σε σχέση με την περίοδο 1981–2010. Οι ημερήσιες ανωμαλίες της θερμοκρασίας είναι υπολογισμένες για την περιοχή μεταξύ του ισημερινού έως 60° Β, απο δεδομένα παρατηρήσεων (ERA5), ενώ τα έτη απεικονίζονται με χρωματιστές γραμμές, από σκούρο μπλε (παλαιότερες χρονιές) έως ανοιχτό μπλε (πρόσφατες χρονιές) και το 2023 με έντονο κόκκινο. Παράλληλα, με μαύρες και γκρίζες καμπύλες απεικονίζονται οι ημερήσιες τιμές ανωμαλίας της επιφανειακής θερμοκρασίας της περιοχής για το 2023, όπως αυτές προσομοιώθηκαν απο κλιματικά μοντέλα. Πηγή: [1]

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από παρατηρήσεις, κλιματικά και ωκεάνια μοντέλα, πρόσφατη έρευνα [1] απέδειξε ότι το ακραίο αυτό φαινόμενο προέκυψε από ένα συνδυασμό συνθηκών: Ασθενείς άνεμοι οι οποίοι επικράτησαν σε μεγάλο μέρος του Βόρειου Ατλαντικού την περίοδο εκείνη οδήγησαν σε ισχυρή διαστρωμάτωση του ωκεανού και κατα συνέπεια στην δημιουργία ενός πολύ λεπτού στρώματος ανάμειξης στην επιφάνεια του. Στο στρώμα αυτό συσσωρεύτηκε μεγάλη ποσότητα θερμότητας λόγω και της μειωμένης νεφοκάλυψης και άρα της σχετικά έντονης ηλιακής ακτινοβολίας στην επιφάνεια. Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η έλλειψη έντασης των ανέμων σχετίζεται με την εμφάνιση του φαινομένου El Nino στον Ειρηνικό Ωκεανό κατά την περίοδο εκείνη. Επιπρόσθετα, σε τοπικό επίπεδο, η αύξηση της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας ενδέχεται να οφείλεται και στη επιβαλλόμενη μείωση στις εκπομπές θειικών αερολυμάτων από τις μεγάλες ναυτιλιακές οδούς του Βόρειου Ατλαντικού.

Η μελέτη καταλήγει ότι θαλάσσιοι καύσωνες παρόμοιας έντασης αναμένεται να εμφανίζονται πιο συχνά στο μέλλον. Ο βασικός λόγος είναι ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται τάση για λέπτυνση του ανώτερου στρώματος ανάμειξης του ωκεανού, η οποία αναμένεται να συνεχιστεί. Η τάση αυτή οφείλεται κυρίως στην υπερθέρμανση των επιφανειακών στρωμάτων του ωκεανού αλλά και στην εισροή γλυκού νερού από το λιώσιμο των πάγων. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ενα πολύ λεπτό στρώμα ανάμειξης στην επιφάνεια του ωκεανού μπορεί να ευνοήσει την εμφάνιση θαλάσσιων καυσώνων, χωρίς να απαιτείται απαραίτητα έντονη ηλιακή ακτινοβολία. Παρομοιες συνθήκες που ευνοούν αντίστοιχους θαλάσσιους καύσωνες έχουν παρατηρηθεί επίσης και στον βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό.

Πηγή:

[1]: England, M.H., Li, Z., Huguenin, M.F. et al. Drivers of the extreme North Atlantic marine heatwave during 2023. Nature 642, 636–643 (2025). https://doi.org/10.1038/s41586-025-08903-5

• Στα βορειοανατολικά της λεκάνης, γύρω από την Κύπρο και στη Μαύρη Θάλασσα, όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 29–30°C, παρουσιάζοντας αποκλίσεις έως και 4°C με 5°C πάνω από τα φυσιολογικά για την εποχή.
• Στο βορειοανατολικό Αιγαίο, η επιφανειακή θερμοκρασία κυμαίνεται στους 28–29°C, με αποκλίσεις +2 έως +3°C σε σχέση με τον μέσο όρο των τελευταίων ετών.
• Στον αντίποδα, η βορειοδυτική Μεσόγειος και ιδιαίτερα ο Κόλπος των Λεόντων (νότια της Μασσαλίας) καταγράφει θερμοκρασίες μόλις 19–20°C, σχεδόν 10°C χαμηλότερες σε σύγκριση με την ανατολική Μεσόγειο, παρουσιάζοντας αρνητικές αποκλίσεις έως και -4°C. Οι χαμηλές αυτές τιμές πιθανότατα συνδέονται με την ευεργετική επίδραση του Μιστράλ, ενός ψυχρού και ξηρού ανέμου που επηρεάζει τη συγκεκριμένη περιοχή.

Εικόνα 1. Θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 31/07/2025. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 2. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 31/07/2025. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Η θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στη Μεσόγειο κυμαίνεται από 18 έως 22°C. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες σύμφωνα με τα δορυφορικά δεδομένα του Marine / Copernicus παρατηρούνται στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικότερα στη Θάλασσα του Λεβάντε.

Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες παρατηρούνται στην περιοχή του Αιγαίου (0.5-1°C κάτω από τα κανονικά), όπου παρατηρείται και η χαμηλότερη θερμοκρασία στη Μεσόγειο αυτή τη στιγμή: στο Βόρειο Αιγαίο με τιμή 15.3°C. Τέλος, χαμηλές θερμοκρασίες παρατηρούνται και στη Μαύρη Θάλασσα της τάξεως των 12-14°C (1-2°C κάτω από τα κανονικά).

Εικόνα 1. Θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας από δορυφορικές μετρήσεις στις 13/05/2025. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Δεδομένα από: Marine / Copernicus.

Όπως παρουσιάζεται στην Εικόνα 1 η συνολική τάση της μέσης θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας για την περίοδο 1991-2020 στην περιοχή της Μεσογείου παρουσιάζει αύξηση σε όλα τα σημεία. Οι μεγαλύτερες τιμές σημειώνονται σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και ειδικότερα στο Ιόνιο και στο Αιγαίο πέλαγος όπου η τάση αύξησης φτάνει και ξεπερνά τους 2 °C μέσα στα τελευταία 30 έτη. Συνεπώς, η Ανατολική Μεσόγειος και οι ελληνικές θάλασσες καταγράφονται ως ένα hotspot για την θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου.

Η αυξητική τάση της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας στην περιοχή της Μεσογείου παρατηρείται και από το διάγραμμα στην Εικόνα 2, όπου παρουσιάζονται οι μέσες τιμές της θερμοκρασίας της επιφάνειας θάλασσας για όλες τις θάλασσες της Μεσογείου από το 1991 μέχρι και το 2020. Η συνολική τάση της μέσης θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας για όλη τη Μεσόγειο ανέρχεται στους +1.2°C τα τελευταία 30 χρόνια (1991-2020).

Εικόνα 1. Συνολική τάση της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας στη Μεσόγειο για την χρονική περίοδο 1991-2020.

Εικόνα 2. Μέση ετήσια θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας στις μεγαλύτερες θάλασσες της Μεσογείου από το 1991 μέχρι και το 2020.

Οι μεταβολές αυτές αποτελούν με τη σειρά τους αιτία περαιτέρω ενίσχυσης του φαινομένου καθώς π.χ. η μείωση της ποσότητας του θαλάσσιου πάγου οδηγεί στη μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας που ανακλάται πίσω στο διάστημα και επομένως σε περαιτέρω απορρόφηση θερμότητας από τον ωκεανό κ.ο.κ. Οι περίπλοκες αυτές σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών συνιστωσών του πολικού κλίματος σε συνδυασμό με την επίδραση της κλιματικής αλλαγής, καθιστούν τη μελέτη των θαλάσσιων καυσώνων στον Αρκτικό ένα πολυσύνθετο πρόβλημα.

Εικόνα 1.  Χωρική κατανομή των κυριότερων χαρακτηριστικών των θαλάσσιων καυσώνων στην επιφάνεια του Αρκτικού Ωκεανού για τη περίοδο 2014-2021. a) Μέσος ετήσιος αριθμός ημερών κατα τις οποίες συνέβη θαλάσσιος καύσωνας την εξεταζόμενη περίοδο. b) Μέση διάρκεια των θαλάσσιων καυσώνων γ) Μέση ένταση των θαλάσσιων καυσώνων. Σημειώνεται πως τα αποτελέσματα προέρχονται από προσομοιώσεις εξειδικευμένου κλιματικού μοντέλου της περιοχής.

Για τον λόγο αυτό, πολύ λίγα είναι γνωστά για τους μηχανισμούς δημιουργίας των θαλάσσιων καυσώνων στη περιοχή αυτή, παρότι η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας φαίνεται να οδηγεί στην αύξηση της συχνότητας, διάρκειας και έντασης τους τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα [4], οι περισσότεροι θαλάσσιοι καύσωνες που δημιουργήθηκαν στον Αρκτικό ωκεανό την περίοδο 2014-2021 οφείλονται στη θερμότητα που εισέρχεται στην επιφάνεια της θάλασσας από την ατμόσφαιρα και η οποία στη συνέχεια μεταφέρεται στα βαθύτερα στρώματα του ωκεανού κατα την υποχώρηση του φαινομένου στην επιφάνεια. Η θερμότητα, που παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα “εγκλωβισμένη” στα βαθύτερα στρώματα, δύναται ωστόσο να επιστρέψει αργότερα στην επιφάνεια της θάλασσας, μέσω διάφορων ωκεάνιων διεργασιών, με αποτέλεσμα να καθυστερείται η δημιουργία θαλάσσιου πάγου. Παράλληλα, συγκεκριμένες ζώνες σχετικά κοντά σε ακτές αλλά και σε περιοχές με παγοκάλυψη φαίνεται να υπόκεινται σε θαλάσσιους καύσωνες κυρίως λόγω θερμών ωκεάνιων ρευμάτων που εισέρχονται στον Αρκτικό από τους γειτονικούς ωκεανούς.

Το μεγαλύτερο ωστόσο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επίδραση του θαλάσσιου πάγου, ο οποίος φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς όταν λιώνει, συσσωρεύεται στην επιφάνεια του ωκεανού (λόγω μικρότερης πυκνότητας των γλυκών υδάτων), δημιουργώντας ένα λεπτό, επιφανειακό στρώμα νερού μέσα στο οποίο “συγκεντρώνεται” το μεγαλύτερο ποσοστό των ατμοσφαιρικών ροών θερμότητας, επιμηκύνοντας και ισχυροποιώντας με αυτό τον τροπο τους θαλάσσιους καύσωνες. Σύμφωνα πάντα με τους ερευνητές, το συστηματικό λιώσιμο των πάγων οδηγεί και στην αύξηση του σημείου πήξης κατα 0.1 °C/δεκαετία, με ότι αυτό συνεπάγεται για την δημιουργία και διάρκεια των μελλοντικών θαλάσσιων καυσώνων στον Αρκτικό ωκεανό [4]. 

Πηγές:

[1] Rantanen, M., Karpechko, A. Y., Lipponen, A., Nordling, K., Hyvärinen, O., Ruosteenoja, K., et al. (2022). The Arctic has warmed nearly four times faster than the globe since 1979. Communications Earth & Environment, 3(1), 1–10. https://doi.org/10.1038/s43247‐022‐00498‐3

[2] Woodgate, R. A. (2018). Increases in the Pacific inflow to the Arctic from 1990 to 2015, and insights into seasonal trends and driving mechanisms from year‐round Bering Strait mooring data. Progress in Oceanography, 160, 124–154. https://doi.org/10.1016/j.pocean.2017.12.007

[3] Beszczynska‐Möller, A., Fahrbach, E., Schauer, U., & Hansen, E. (2012). Variability in Atlantic water temperature and transport at the entrance to the Arctic Ocean, 1997–2010. ICES Journal of Marine Science, 69(5), 852–863. https://doi.org/10.1093/icesjms/fss056

[4] Richaud, B., Hu, X., Darmaraki, S., Fennel, K., Lu, Y., & Oliver, E. C. J. (2024). Drivers of marine heatwaves in the Arctic Ocean. Journal of Geophysical Research: Oceans, 129, e2023JC020324. https://doi.org/10.1029/2023JC020324

Πιο συγκεκριμένα, η επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας τις πρώτες ημέρες του 2024 έχει ξεπεράσει τα κανονικά για την εποχή επίπεδα κατα 4 – 6 °C (μέσος όρος θερμοκρασίας μεταξύ 2008-2020) στο Αιγαίο, τη Βόρεια Αδριατική και Μαύρη Θάλασσα, στη Θάλασσα του Λεβάντε και το Νοτιοανατολικό Ιόνιο πέλαγος. Οι περιοχές της Δυτικής Μεσογείου (Τυρρηνική Θάλασσα, Βαλεαρίδες Νήσοι) παρουσιάζουν μικρότερες αποκλίσεις, της τάξεως 1 – 3 °C, ενώ η θερμοκρασία κυμαίνεται κοντά στον μέσο όρο στα βορειοδυτικά (Κόλπος του Λέοντα, Λιγυρικό Πέλαγος).

Οι αυξανόμενες τιμές επιφανειακής θερμοκρασίας στη Μεσόγειο Θάλασσα τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν οδηγήσει στην συχνότερη εμφάνιση θαλάσσιων καυσώνων, που χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη ένταση, διάρκεια, και χωρική κάλυψη. Η ανάπτυξη των φαινομένων αυτών ευνοείται από συνθήκες αντικυκλωνικής κυκλοφορίας στην ατμόσφαιρα και κατά συνέπεια χαμηλής έντασης ανέμους, παρόμοιες με αυτές των τελευταίων ημερών, λόγω της μεγάλης συσσώρευσης θερμότητας στο επιφανειακό στρώμα του ωκεανού. Οι θαλάσσιοι καύσωνες προκαλούν απότομες αλλαγές στα θαλάσσια οικοσυστήματα [3] καθώς και καταστροφές στις ιχθυοκαλλιέργειες [4] με σημαντικό οικονομικό αντίκτυπο.

Εικόνα 1. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας από την μέση τιμή της περιόδου 2008-2020 στην περιοχή της Μεσογείου στις 4 Ιανουαρίου 2024. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: Climatebook.gr

Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus.

[1] https://climatebook.gr/i-thermokrasia-tis-thalassas-stin-mesogeio-sta-mesa-noemvriou-2023-kafsonas-tis-thalassas-katigorias-2-amp-3-stin-anatoliki-mesogeio/

[2] https://www.marineheatwaves.org/tracker.html

[3] https://www.kathimerini.gr/society/562551490/mesogeios-kai-to-aperanto-galazio-flegetai

[4] https://www.iefimerida.gr/ellada/thessaloniki-mydokalliergeies-thermaiko-kolpo