Το επεισόδιο αυτό εκτιμάται ότι θα αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο για τις καλλιέργειες που βρίσκονται σε κρίσιμα στάδια ανάπτυξης (άνθιση και καρπόδεση) στην περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, καθώς οι χαμηλές θερμοκρασίες και ο πιθανός παγετός μπορούν να προκαλέσουν εκτεταμένες ζημιές στην αγροτική παραγωγή.

Εικόνα 1. Πρόγνωση αποκλίσεων της θερμοκρασίας στα 2μ από το έδαφος σε σχέση με τη μέση τιμή της περιόδου 1991-2020, για τις 01/05/2026. Πηγή δεδομένων: ERA5 – Copernicus / C3S. Επεξεργασία & οπτικοποίηση: climatebook.gr.

Η ξηρασία στην Ευρώπη παρουσιάζει έντονες χωρικές διαφοροποιήσεις, με σαφή επιδείνωση στην ανατολική Μεσόγειο καθώς και σε τμήματα της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης. Αντίθετα, σε άλλες περιοχές καταγράφονται τάσεις σταθεροποίησης ή και βελτίωσης των συνθηκών.

Στη βορειοανατολική Ευρώπη οι ξηρές συνθήκες επιμένουν, ενώ στα Βαλκάνια και σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης παρατηρείται αξιοσημείωτη ανάκαμψη. Συνολικά, μεγάλα τμήματα της ηπείρου επανέρχονται σε πιο φυσιολογικά επίπεδα, αν και παραμένουν τοπικές εστίες ανησυχίας.

Σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη βίωσε θερμοκρασίες υψηλότερες από τον μέσο όρο, με τις πιο μεγάες θετικές αποκλίσεις να καταγράφονται στη βορειοδυτική Ρωσία, τη βόρεια Φενοσκανδιναβία και τις χώρες της Βαλτικής. Ελαφρώς χαμηλότερες από τον μέσο όρο θερμοκρασίες παρατηρήθηκαν στην Τουρκία, τη νότια Ευρώπη και στο μεγαλύτερο μέρος της Ισλανδίας. Στο Μινσκ καταγράφηκε η μεγαλύτερη θετική μηνιαία απόκλιση (+5.2°C) σε σύγκριση με την περίοδο αναφοράς 1991–2020. Οι μεγαλύτερες αρνητικές αποκλίσεις καταγράφηκαν στο Νουούκ της Γροιλανδίας (-1.4°C), καθώς και η Λευκωσία στην Κύπρο (-1.3°C).

Επιπλέον, μερικά σημαντικά στατιστικά για τον Μάρτιο 2026 για θερμοκρασία και υετό:

Ευρώπη:

• 2.27°C πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου 1991–2020 για τον Μάρτιο, με μέση θερμοκρασία 5.88°C.
• Ο 2ος θερμότερος Μάρτιος από το 1979.
• Στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης καταγράφηκαν λιγότερες βροχές από τον μέσο όρο. Αντίθετα, βροχοπτώσεις πάνω από τον μέσο όρο καταγράφηκαν στην Ισλανδία, στο βόρειο Ηνωμένο Βασίλειο, σε μεγάλο τμήμα της Σκανδιναβίας, σε περιοχές της κεντρικής και της δυτικής Μεσογείου και του Καυκάσου.

Εικόνα 1. Χάρτης απόκλισης της μέσης θερμοκρασίας αέρα (2 μέτρα από την επιφάνεια) κατά τον Μάρτιο 2026 σε σχέση με τις μέσες τιμές της περιόδου 1991-2020. Οι μαύρες κουκκίδες υποδηλώνουν τις περιοχές όπου η απόκλιση αποτελεί θετικό ή αρνητικό ρεκόρ από το 1960 μέχρι σήμερα. Βάση δεδομένων: ERA5 (C3S/ECMWF).

Εικόνα 2. Χάρτης ποσοστιαίας απόκλισης συνολικού μηνιαίου υετού κατά τον Μάρτιο 2026 σε σχέση με τις μέσες τιμές της περιόδου 1991-2020. Με γκρι απεικονίζονται οι περιοχές με μέσο μηνιαίο υετό μικρότερο από 3 χιλιοστά. Οι μαύρες κουκκίδες υποδηλώνουν τις περιοχές όπου η απόκλιση αποτελεί θετικό ή αρνητικό ρεκόρ από το 1960 μέχρι σήμερα. Βάση δεδομένων: ERA5 (C3S/ECMWF).

Εικόνα 3. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας του αέρα σε πόλεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο για τον Μάρτιο 2026. Πηγή δεδομένων: ERA-5 / Copernicus • C3S. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: Climatebook.

Εικόνα 1. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας σε σχέση με την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020 στην περιοχή της Μεσογείου από δορυφορικές μετρήσεις στις 05/04/2026. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Το Βόρειο Αιγαίο και η Αδριατική εμφανίζουν ωστόσο σημαντικά υψηλότερες αποκλίσεις, της τάξης των 1.3 έως 1.6°C. Οι σχετικά αυξημένες αυτές θερμοκρασίες αποτελούν συνέχεια της ανοδικής τάσης που παρατηρείται στη μέση θερμοκρασία της Μεσογείου από την αρχή του έτους, σύμφωνα με δορυφορικές μετρήσεις. Λίγο κάτω από τα κανονικά η θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας σε περιοχές του κόλπου της Σύρτης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ελληνικές θάλασσες, ολόκληρη η περίοδος για το 2026 κύλησε και κυλά με θερμοκρασία επιφάνειας θάλασσας πάνω από τα κανονικά επίπεδα στο Ιόνιο και πολύ πάνω από τα κανονικά στο Αιγαίο, με το Βόρειο Αιγαίο να καταγράφει τιμές επιπέδου ρεκόρ καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026.

Εικόνα 2. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στο Ιόνιο πέλαγος από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2026, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 3. Ημερήσια θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στο Αιγαίο πέλαγος από δορυφορικές μετρήσεις. Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της λεκάνης από το 1982 μέχρι και το 2026, παρουσιάζεται με διακεκομμένη μαύρη γραμμή, ενώ οι ημερήσιες τιμές απο την αρχή του 2026 με συνεχές μαύρο και κόκκινο χρώμα. Πηγή δεδομένων: Marine/Copernicus. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Στο πρώτο γράφημα αποτυπώνεται η κατανομή της μέγιστης θερμοκρασίας στις 22 Μαρτίου 2026. Μεγάλο μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών κατέγραψε τιμές που ξεπέρασαν τους 30°C, ενώ σε ορισμένες περιοχές προσεγγίζουν ή και υπερβαίνουν τους 35°C. Πρόκειται για θερμοκρασίες που παραπέμπουν σε καλοκαιρινές συνθήκες και όχι σε μια τυπική ημέρα των αρχών της άνοιξης. Η έκταση του φαινομένου είναι εξίσου εντυπωσιακή: η θερμή αέρια μάζα κάλυψε σχεδόν ολόκληρη την κεντρική και νότια ενδοχώρα των ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα επεισόδιο μεγάλης χωρικής κλίμακας.

Γράφημα 1. Μέγιστη θερμοκρασία (ºC) στις 22 Μαρτίου 2026 στη Βόρεια Αμερική, με βάση τα δεδομένα ERA5. 

Το πραγματικό όμως μέγεθος του γεγονότος αποκαλύπτεται στο δεύτερο γράφημα, όπου παρουσιάζεται η κατάταξη (ranking) της θερμοκρασίας της ίδιας ημέρας σε σχέση με όλες τις αντίστοιχες 22ες Μαρτίου από το 1950 έως το 2025. Σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα των ΗΠΑ, η 22α Μαρτίου 2026 κατατάσσεται ως η θερμότερη που έχει καταγραφεί ποτέ για τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα γεγονός που ξεπερνά ολόκληρο το ιστορικό αρχείο των τελευταίων 76 ετών.

Γράφημα 2. Κατάταξη (ranking) της θερμοκρασίας της 22ας Μαρτίου 2026 σε σχέση με την περίοδο 1950–2025 (ERA5). Οι κόκκινες περιοχές αντιστοιχούν στην υψηλότερη τιμή που έχει καταγραφεί ποτέ για τη συγκεκριμένη ημερομηνία.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του φαινομένου, αξίζει μια απλή αναλογία με την Ελλάδα. Ένα αντίστοιχο επεισόδιο στην Ευρώπη θα σήμαινε θερμοκρασίες της τάξης των 35°C μέσα στον Μάρτιο σε μεγάλη έκταση της χώρας. Δηλαδή, όχι απλώς «ασυνήθιστη ζέστη», αλλά ένα γεγονός που βρίσκεται στα όρια του ιστορικού ρεκόρ σε εθνική κλίμακα.

Τέτοια ακραία επεισόδια ζέστης έχουν γίνει πλέον πολλαπλάσια πιο πιθανά λόγω της κλιματικής αλλαγής και θα ήταν σχεδόν αδύνατο να συμβούν σε ένα κλίμα χωρίς ανθρωπογενή θέρμανση. Επίσης, η κλιματική αλλαγή δεν εκφράζεται μόνο μέσω σταδιακής αύξησης της μέσης θερμοκρασίας, αλλά και μέσω της ενίσχυσης των ακραίων γεγονότων. Όταν μια ημέρα καταφέρνει να σπάσει ταυτόχρονα ρεκόρ δεκαετιών σε τόσο μεγάλη γεωγραφική έκταση, δεν πρόκειται για μια απλή «θερμή εισβολή», αλλά για μια σαφή ένδειξη ότι το εύρος του «φυσιολογικού» μετατοπίζεται.

Ένας από τους βασικούς παράγοντες είναι η λεγόμενη τροπική ταλάντωση Madden–Julian (MJO). Πρόκειται για μια «παλμική» δραστηριότητα καταιγίδων κοντά στον Ισημερινό που κινείται γύρω από τη Γη. Αν και συμβαίνει πολύ μακριά, μπορεί να επηρεάσει τον καιρό στην Ευρώπη μετά από περίπου 10 ημέρες. Στα μέσα του χειμώνα 2026, η MJO βρέθηκε για μεγάλο διάστημα σε φάση που ευνοεί πιο άστατο καιρό στην Ευρώπη.

Την ίδια περίοδο, στον Ινδικό Ωκεανό παρατηρήθηκε μια ανισορροπία στη θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας: η δυτική πλευρά του ωκεανού ήταν πιο θερμή από την ανατολική (θετική φάση Indian Ocean Dipole). Αυτή η «αντίθεση» επηρεάζει την ατμόσφαιρα και μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες καταιγίδες στην Ευρώπη.

Στον Ειρηνικό Ωκεανό, είχαμε μια ήπια φάση της ταλάντωσης ENSO (El Niño – Southern Oscillation) όπου τα νερά ήταν λίγο πιο κρύα από το συνηθισμένο (φαινόμενο La Niña). Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι μπορεί να επηρεάσει τον καιρό σε όλο τον πλανήτη. Στην περίπτωση της Ευρώπης, η επίδρασή του δεν είναι πάντα έντονη, αλλά φέτος ενίσχυσε την τάση για πιο ασταθή καιρό.

Ψηλότερα στην ατμόσφαιρα, στη στρατόσφαιρα, είχαμε έναν ακόμη κρίσιμο παράγοντα: την διακύμανση Quasi-Biennial Oscillation (QBO), μια ταλάντωση των ανέμων που αλλάζει κάθε περίπου δύο χρόνια. Φέτος, αυτοί οι άνεμοι βοήθησαν να αποδυναμωθεί ο λεγόμενος «πολικός στρόβιλος», δηλαδή μια μεγάλη μάζα πολύ ψυχρού αέρα που βρίσκεται γύρω από τον Βόρειο Πόλο. Αυτή η αποδυνάμωση οδήγησε σε ένα εντυπωσιακό φαινόμενο τον Φεβρουάριο, την αιφνίδια στρατοσφαιρική θέρμανση: μέσα σε λίγες ημέρες, η θερμοκρασία πολύ ψηλά στην ατμόσφαιρα αυξήθηκε απότομα έως και 50 βαθμούς Κελσίου. Αυτό διατάραξε τη «δομή» του πολικού ψύχους και λίγες εβδομάδες αργότερα επηρέασε και τον καιρό πιο χαμηλά, φέρνοντας περισσότερη αστάθεια στην Ευρώπη.

Παράλληλα, ο Ατλαντικός Ωκεανός βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια θερμή φάση (δείκτης Atlantic Multidecadal Variability Index (AMV)). Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν περισσότερες «ενεργειακές διαφορές» στην ατμόσφαιρα, οι οποίες ευνοούν τη δημιουργία πιο έντονων βαρομετρικών συστημάτων.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες λειτούργησαν μαζί, σαν να συγχρονίστηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν ένας πολύ υγρός χειμώνας, με τον κύριο «διάδρομο» των καταιγίδων να περνά πιο νότια από το συνηθισμένο, επηρεάζοντας έντονα την Μεσόγειο. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το κλίμα είναι πολύπλοκο. Δεν υπάρχει μία μόνο αιτία. Είναι ένας συνδυασμός πολλών φαινομένων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Και η κλιματική αλλαγή; Ξέρουμε ότι κάνει τις καταιγίδες πιο έντονες, κυρίως επειδή η ατμόσφαιρα κρατά περισσότερη υγρασία. Επίσης, η θέρμανση στην Αρκτική αλλάζει την ισορροπία του ψυχρού και του θερμού αέρα. Όμως πολλά ερωτήματα παραμένουν: πώς θα επηρεαστούν όλα αυτά τα φαινόμενα στο μέλλον;

Η κλιματική αλλαγή δεν ευθύνεται άμεσα για το φαινόμενο, αλλά συμβάλλει στην επιδείνωσή του.

Κεντρικός παράγοντας του φαινομένου ήταν ένα εξαιρετικά βαθύ βαρομετρικό χαμηλό* που επηρέασε τη χώρα στα μέσα Φεβρουαρίου. Στην περιοχή του Βορείου Αιγαίου, η ατμοσφαιρική πίεση έπεσε έως τα 982,7 hPa, δηλαδή περίπου 30 hPa χαμηλότερα από το φυσιολογικό. Για κάθε 1 hPa πτώσης της πίεσης, η επιφάνεια της θάλασσας ανυψώνεται κατά περίπου 1 εκατοστό. Μόνο από αυτόν τον μηχανισμό, η στάθμη της θάλασσας στο Βόρειο Αιγαίο ανέβηκε κατά τόπους σχεδόν 30 εκατοστά.

Σημαντικό, αλλά δευτερεύον ρόλο έπαιξε και το φεγγάρι. Το φαινόμενο συνέπεσε με Νέα Σελήνη, δηλαδή με παλιρροϊκή συζυγία (spring tide), όπου οι βαρυτικές δυνάμεις Ήλιου και Σελήνης προστίθενται. Αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και το φαινόμενο συνέπεσε με Νέα Σελήνη, δεν συνέπεσε με στιγμή που η Σελήνη βρίσκεται πιο κοντά στη Γη (περίγειο). Σε μια τέτοια σύμπτωση, η παλιρροϊκή συνιστώσα θα μπορούσε να είναι ελαφρώς ισχυρότερη, κατά μερικά επιπλέον εκατοστά. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο όμως, η συμβολή αυτή ήταν περιορισμένη. Αν το φαινόμενο συνέπιπτε με Πανσέληνο αντί για Νέα Σελήνη, το παλιρροϊκό αποτέλεσμα θα ήταν ουσιαστικά το ίδιο.

Και η κλιματική αλλαγή;

Η κλιματική αλλαγή δεν προκάλεσε άμεσα το συγκεκριμένο επεισόδιο υψηλής στάθμης της θάλασσας. Όμως έχει ήδη ανεβάσει τη μέση στάθμη της κατά περίπου +10–15 cm σε σχέση με τις αρχές του 20ού αιώνα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου — αύξηση που οφείλεται σε θερμική διαστολή των ωκεανών και την τήξη παγετώνων. Αυτά τα επιπλέον εκατοστά, όταν προστίθενται σε ένα ακραίο καιρικό γεγονός με χαμηλή πίεση και ισχυρούς ανέμους, αυξάνουν την πιθανότητα και την έκταση της υπερχείλισης.Όσον αφορά την Ελλάδα, στην περίπτωση που το 2100 έχουμε μια υπερθέρμανση 3 °C, εκτιμάται ότι η άνοδος της στάθμης θα κυμανθεί στα 50-70 cm.

Το συμπέρασμα είναι ότι το φαινόμενο στα μέσα Φεβρουαρίου 2026 ήταν συνδυασμός γνωστών φυσικών διεργασιών. Όσο όμως η μέση στάθμη της θάλασσας συνεχίζει να ανεβαίνει, τέτοια επεισόδια θα γίνονται πιο συχνά, πιο εκτεταμένα και πιο επιζήμια στο μέλλον.

Φωτογραφία εξωφύλλου από Παξούς: Έφη Αλεξοπούλου

* Χάρτης ατμοσφαιρικής πίεσης στις 13 Φεβρουαρίου. Οι μωβ και μπλε αποχρώσεις δείχνουν περιοχές όπου η πίεση ήταν πολύ χαμηλότερη από το συνηθισμένο για την εποχή, με επίκεντρο την Ελλάδα. Όσο πιο έντονο το μωβ χρώμα, τόσο πιο ακραία ιστορικά (1991-2020) η πτώση της πίεσης. Οι κίτρινες και πορτοκαλί αποχρώσεις δείχνουν περιοχές με υψηλότερη από τη μέση πίεση. Το εξαιρετικά βαθύ βαρομετρικό χαμηλό συνέβαλε στην προσωρινή άνοδο της στάθμης της θάλασσας και στις υπερχειλίσεις σε παράκτιες περιοχές.

Στην Ευρώπη, ο Ιανουάριος 2026 χαρακτηρίστηκε από εκτεταμένες αρνητικές θερμοκρασιακές αποκλίσεις, ιδιαίτερα στη Φεννοσκανδία, τις Βαλτικές χώρες και την κεντρική–ανατολική Ευρώπη, λόγω επαναλαμβανόμενων ψυχρών εισβολών κατά το δεύτερο μισό του μήνα. Αντίθετα, θετικές αποκλίσεις καταγράφηκαν κυρίως στη νότια Ευρώπη και την ανατολική Μεσόγειο, με την Αθήνα να καταγράφει τη μεγαλύτερη θετική μηνιαία απόκλιση (+2.4°C) σε σύγκριση με την περίοδο αναφοράς 1991–2020. Η πιο ψυχρή πόλη ήταν το Μινσκ, με θερμοκρασιακή απόκλιση -6.4°C, υπογραμμίζοντας τον ιδιαίτερα ψυχρό χαρακτήρα του Ιανουαρίου σε μεγάλο μέρος της βόρειας Ευρώπης.

Επιπλέον, μερικά σημαντικά στατιστικά για τον Ιανουάριο 2026 για θερμοκρασία και υετό:

Ευρώπη:

• 1.63°C πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου 1991–2020 για τον Ιανουάριο, με μέση θερμοκρασία -2.34°C.
• Ο ψυχρότερος Ιανουάριος από το 2010.
• Βροχοπτώσεις πάνω από τον μέσο όρο καταγράφηκαν σε μεγάλο μέρος της δυτικής, νότιας και ανατολικής Ευρώπης, με ιδιαίτερη ένταση στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, την Ιβηρική Χερσόνησο, τα δυτικά Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Τοπικά, οι βροχοπτώσεις ήταν εξαιρετικά αυξημένες, με την Ισπανία να καταγράφει τον πιο υγρό Ιανουάριο των τελευταίων 25 ετών, ενώ πολύ υψηλά ύψη υετού σημειώθηκαν και στην Πορτογαλία, τη νότια Ιταλία, καθώς και στην Ελλάδα, κυρίως προς το τέλος του μήνα.
• Αντίθετα, λιγότερες από τις κανονικές βροχοπτώσεις παρατηρήθηκαν σε μεγάλο τμήμα της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, με έμφαση στη Σκανδιναβία και την Ισλανδία, καθώς και σε περιοχές που εκτείνονται από τις Βαλτικές χώρες έως τη Φινλανδία και τη δυτική Ρωσία. Τοπικά ξηρότερες συνθήκες καταγράφηκαν επίσης στην κεντρική Ευρώπη.

Εικόνα 1. Χάρτης απόκλισης της μέσης θερμοκρασίας αέρα (2 μέτρα από την επιφάνεια) κατά τον Ιανουάριο 2026 σε σχέση με τις μέσες τιμές της περιόδου 1991-2020. Οι μαύρες κουκκίδες υποδηλώνουν τις περιοχές όπου η απόκλιση αποτελεί θετικό ή αρνητικό ρεκόρ από το 1960 μέχρι σήμερα. Βάση δεδομένων: ERA5 (C3S/ECMWF).

Εικόνα 2. Χάρτης ποσοστιαίας απόκλισης συνολικού μηνιαίου υετού κατά τον Ιανουάριο 2026 σε σχέση με τις μέσες τιμές της περιόδου 1991-2020. Με γκρι απεικονίζονται οι περιοχές με μέσο μηνιαίο υετό μικρότερο από 3 χιλιοστά. Οι μαύρες κουκκίδες υποδηλώνουν τις περιοχές όπου η απόκλιση αποτελεί θετικό ή αρνητικό ρεκόρ από το 1960 μέχρι σήμερα. Βάση δεδομένων: ERA5 (C3S/ECMWF).

Εικόνα 3. Αποκλίσεις της θερμοκρασίας του αέρα σε πόλεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο για τον Ιανουάριο 2026. Πηγή δεδομένων: ERA-5 / Copernicus • C3S. Επεξεργασία & Οπτικοποίηση δεδομένων: Climatebook.

Η επιστημονική ομάδα του climatebook αξιοποίησε τα δορυφορικά δεδομένα βροχόπτωσης GPM IMERG-Early που παρέχονται ανοιχτά από τη NASA, ώστε να αποτυπώσει τη χωρική κατανομή του συνολικού μηνιαίου υετού για την περιοχή αυτή (Εικόνα 1).

Στον χάρτη φαίνονται ξεκάθαρα οι περιοχές όπου καταγράφηκαν οι υψηλότερες τιμές βροχόπτωσης (κόκκινο και κίτρινο χρώμα). Πιο συγκεκριμένα πρόκειται για τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ του Βιετνάμ και των Φιλιππίνων, καθώς και τις θαλάσσιες περιοχές και τα νησιωτικά συμπλέγματα της Μαλαισίας και της Ανατολικής Ινδονησίας. Τα μέγιστα ύψη αθροιστικού υετού στις περιοχές αυτές ξεπέρασαν τα 1.500 mm.

Εικόνα 1. Μηνιαία αθροιστική βροχόπτωση στη ΝΑ Ασία για τον Νοέμβριο του 2025.

Η ΝΑ Ασία είναι μια περιοχή με έντονη τροπική και μουσωνική δραστηριότητα. Κατά συνέπεια, οι βροχοπτώσεις της προκαλούνται κυρίως λόγω της γεωγραφικής της θέσης εντός της Ενδοτροπικής Ζώνης Σύγκλισης (ITCZ) και τους εποχικούς μουσώνες. Η ενδοτροπική ζώνη σύγκλισης είναι μια ζεστή αλλά πολύ υγρή ζώνη κοντά στην Ισημερινό του πλανήτη, όπου συγκλίνουν οι βορειοανατολικοί και νοτιοανατολικοί αληγείς άνεμοι, δημιουργώντας χαμηλές πιέσεις, έντονες καταιγίδες, υψηλή υγρασία και έλλειψη ανέμων. Η ζώνη αυτή μετακινείται βόρεια του Ισημερινού το καλοκαίρι και νότια τον χειμώνα. Οι μουσώνες είναι ισχυροί εποχικοί άνεμοι που δημιουργούνται κυρίως στον Ινδικό Ωκεανό και τη ΝΑ Ασία.

Τον Νοέμβριο, μεγάλο μέρος της περιοχής βρίσκεται στη φάση δημιουργίας ή ενίσχυσης του βορειοανατολικού μουσώνα, ο οποίος μεταφέρει υγρασία από τον Ειρηνικό Ωκεανό προς τα ηπειρωτικά και νησιωτικά τμήματα, τροφοδοτώντας οργανωμένα συστήματα καταιγίδων κυρίως πάνω από τις παράκτιες ζώνες.

Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν για τη σχεδίαση του χάρτη αποτελούν δορυφορική εκτίμηση της NASA που προσφέρει μεν μια έγκαιρη, σχεδόν πραγματικού χρόνου εικόνα της βροχής, αλλά ενδέχεται να περιέχουν σφάλματα. Οι οριστικές εκδόσεις των δεδομένων αυτών προσαρμόζονται και διορθώνονται αργότερα με τη βοήθεια επίγειων μετρήσεων.

Είναι φανερό από τον χάρτη ότι από την κακοκαιρία επλήγησαν σε τεράστιο βαθμό από τις ισχυρές βροχοπτώσεις οι περιοχές της Κεντρικής Ιταλίας, των Δυτικών Βαλκανίων και ιδιαίτερα η Κροατία και η Αλβανία, η Δυτική Ελλάδα και η Ήπειρος, η Θράκη και νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, καθώς και οι παράλιες περιοχές της Τουρκίας. Οι τιμές αθροιστικής βροχόπτωσης, σε αυτές τις περιοχές, ξεπέρασαν ακόμα και τα 200mm υετού (κόκκινο χρώμα).

Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν για τη σχεδίαση του χάρτη αποτελούν δορυφορική εκτίμηση της NASA που προσφέρει μεν μια έγκαιρη, σχεδόν πραγματικού χρόνου εικόνα της βροχής, αλλά ενδέχεται να περιέχουν σφάλματα. Οι οριστικές εκδόσεις των δεδομένων αυτών προσαρμόζονται και διορθώνονται αργότερα με τη βοήθεια επίγειων μετρήσεων.

Εικόνα 1. Χάρτης αθροιστικής βροχόπτωσης 7 ημερών [24/11/2025 – 30/11/2025] στην Ανατολική Μεσόγειο.