Από την προβιομηχανική εποχή, η μέση παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 1°C. Η Αρκτική, ωστόσο, θερμαίνεται με ρυθμό δύο έως τρεις φορές ταχύτερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο (IPCC, 2021), με αποτέλεσμα ο θαλάσσιος πάγος να είναι λεπτότερος, νεότερος και πιο κινητός. Η έκτασή του θαλάσσιου πάγου κατά το θέρος είναι πλέον η μικρότερη μεταξύ των τελευταίων 1.000 ετών τουλάχιστο.

Στην έκτη έκθεση της, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) των Ηνωμένων Εθνών σημείωσε ότι η ανθρώπινη επίδραση είναι πιθανότατα ο κύριος παράγοντας της μείωσης του θαλάσσιου πάγου της Αρκτικής κατά τα τελευταία 40 χρόνια.

Οι παράγοντες που προκαλούν το λιώσιμο των θαλάσσιων πάγων στο μεταβαλλόμενο κλιματικό σύστημα

Η ταχεία τήξη των θαλάσσιων πάγων στο σημερινό κλίμα οφείλεται κυρίως σε δύο παράγοντες:

1. Στις υψηλότερες θερμοκρασίες των ωκεανών.
2. Στην αυξημένη συχνότητα και ένταση της μεταφοράς θερμότητας και υγρασίας προς τους πόλους, συμπεριλαμβανομένων και των ατμοσφαιρικών ποταμών.

Οι υψηλότερες θερμοκρασίες των ωκεανών οφείλονται κυρίως στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, καθώς οι αυξανόμενες συγκεντρώσεις αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα προκαλούν την απορρόφηση περισσότερης θερμότητας από τον ωκεανό. Οι πολικές περιοχές παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευαισθησία. Το λιώσιμο των πάγων και του χιονιού κάνει την επιφάνεια της Γης πιο σκοτεινή, με αποτέλεσμα να απορροφά περισσότερο ηλιακό φως και να θέτει σε κίνηση έναν αυτοενισχυόμενο κύκλο που ενισχύει τη θέρμανση και επιταχύνει περαιτέρω την τήξη. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι θερμοκρασίες των ωκεανών έχουν αυξηθεί πιο γρήγορα στην Αρκτική παρά στην Ανταρκτική. Στην Εικόνα 1 παρουσιάζονται οι τάσεις της θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας κατά την περίοδο 1991-2020 στην Αρκτική και την Ανταρκτική.

Εικόνα 1. Τάσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας για την περίοδο 1991-2020 στην Αρκτική (αριστερά) και στην Ανταρκτική (δεξιά). Πηγή: ESA-CCI.

Τα ατμοσφαιρικά ποτάμια μεταφέρουν έντονες βροχοπτώσεις, καταιγίδες αλλά και θερμότητα προς τις πολικές περιοχές. Το 2021, η IPCC ανέφερε με μεγάλη βεβαιότητα ότι καθώς το κλίμα θερμαίνεται και οι ατμοσφαιρικοί υδρατμοί αυξάνονται, τα ατμοσφαιρικά ποτάμια γίνονται πιο υγρά, πιο έντονα, πιο ζεστά και μεγαλύτερης διάρκειας. Η εισροή θερμού, υγρού αέρα μεταβάλλει τις θερμοδυναμικές και δυναμικές διεργασίες και αυξάνει την ταχεία τήξη του θαλάσσιου πάγου. Αυτές οι τροποποιημένες διεργασίες διασπούν τον θαλάσσιο πάγο και τον εμποδίζουν να ξαναπαγώσει, επιταχύνοντας την μείωση του όγκου και της συνολικής έκτασής του.

Τι άλλαξε στην Αρκτική;

Από το 1980, η Αρκτική έχει βιώσει μια αξιοσημείωτη μείωση τόσο στην έκταση όσο και στον όγκο του θαλάσσιου πάγου. Η πιο δραματική μείωση σημειώθηκε μεταξύ 1980 και 2015, όταν τα ελάχιστα του θαλάσσιου πάγου τον Σεπτέμβριο μειώθηκαν κατά περίπου 40% σε έκταση (επιφανειακή κάλυψη) και περίπου 75% σε όγκο. Κατά την ίδια περίοδο, τα μέγιστα του θαλάσσιου πάγου τον Μάρτιο μειώθηκαν επίσης, αν και σε μικρότερο βαθμό, κατά 10% περίπου σε έκταση και 30% σε όγκο. Από το 2015, τα μέγιστα και τα ελάχιστα της έκτασης του θαλάσσιου πάγου έχουν κυμανθεί γύρω από ιστορικά χαμηλά επίπεδα, ενώ οι αντίστοιχοι όγκοι συνέχισαν να μειώνονται ελαφρώς.

Η θέρμανση των ωκεανών της Γης συμβάλλει στη συνεχιζόμενη μείωση τόσο της έκτασης όσο και του όγκου του θαλάσσιου πάγου. Το 2025, τα ετήσια ελάχιστα τόσο της έκτασης όσο και του όγκου του θαλάσσιου πάγου ήταν κοντά στις χαμηλότερες τιμές από τότε που ξεκίνησαν οι δορυφορικές παρατηρήσεις (Βίντεο 1 και Εικόνα 2).

Βίντεο 1. Ετήσιες αλλαγές της μέγιστης και ελάχιστη έκτασης του θαλάσσιου πάγου για την Αρκτική από το 1979 έως το 2025. Πηγή: OSI SAF

Εικόνα 2. Ποσοστιαία μεταβολή της έκτασης (αριστερά) και του όγκου (δεξιά) του θαλάσσιου πάγου για την Αρκτική από το 1979 έως το 2025 σε σχέση με το 1979. Πηγή: Polar Science Centre data (Zhang, 2003).

Τι άλλαξε στην Ανταρκτική;

Ο θαλάσσιος πάγος της Ανταρκτικής αποτελείται κυρίως από νεαρό και λεπτό πάγο που σχηματίζεται και λιώνει κάθε έτος. Εξαιτίας αυτού, οι διακυμάνσεις στην έκταση και τον όγκο του θαλάσσιου πάγου της Ανταρκτικής οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις ετήσιες διακυμάνσεις των καιρικών συνθηκών (θερμοκρασία και συνθήκες ανέμου).

Στην Ανταρκτική, η έκταση και ο όγκος του θαλάσσιου πάγου δεν άλλαξε σημαντικά μεταξύ 1979 και 2016. Τότε όμως ξεκίνησε μια περίοδος κατά την οποία ο πάγος άρχισε να μειώνεται απότομα, και οι ετήσιες διακυμάνσεις έγιναν πιο έντονες (Βίντεο 2 και Εικόνα 3). Η αλλαγή αυτή αποδίδεται στις θερμότερες συνθήκες των ωκεανών και στις αλλαγές στην ατμοσφαιρική κυκλοφορία, οι οποίες πλέον ενισχύουν η μία την άλλη, αντί να αντισταθμίζονται.

Το 2025, το ελάχιστο του Φεβρουαρίου ήταν το τρίτο χαμηλότερο που έχει καταγραφεί, με σημαντικά ελλείμματα στις βόρειες θάλασσες Weddell και Ross-Amundsen. Το μέγιστο του Σεπτεμβρίου 2025 ήταν το τρίτο χαμηλότερο που έχει καταγραφεί, μετά το 2023 και το 2024. Παρόλο που ο θαλάσσιος πάγος ανέκαμψε ελαφρώς το 2024, η τάση μείωσης των εκτάσεων και των όγκων του θαλάσσιου πάγου που ξεκίνησε γύρω στο 2017 συνεχίζεται το 2025.

Βίντεο 2. Ετήσιες αλλαγές της μέγιστης και ελάχιστη έκτασης του θαλάσσιου πάγου για την Ανταρκτική από το 1979 έως το 2025. Πηγή: OSI SAF

Εικόνα 3. Ποσοστιαία μεταβολή της έκτασης (αριστερά) και του όγκου (δεξιά) του θαλάσσιου πάγου για την Ανταρκτική από το 1979 έως το 2025 σε σχέση με το 1979. Πηγή: Polar Science Centre data (Zhang, 2003).

Σύνοψη

Η μελέτη βασίζεται στη συνδυαστική χρήση κλιματικών δεδομένων από το Ocean and Sea Ice Satellite Application Facility (OSI SAF) της EUMETSAT, την Climate Change Initiative της ESA και το American Pan-Arctic Ice Ocean Modeling and Assimilation System (PIOMAS). Στην Ανταρκτική, η έκταση και ο όγκος του θαλάσσιου πάγου παρουσιάζουν μικρές τάσεις από τη δεκαετία του 1980 κι έπειτα, παραμένοντας εντός των ±0,08 εκατομμυρίων km² ανά δεκαετία για την έκταση του θαλάσσιου πάγου και κάτω από +400 km³ ανά δεκαετία για τον όγκο του θαλάσσιου πάγου. Αντίθετα, στην Αρκτική καταγράφονται σταθερά αρνητικές τάσεις, με μειώσεις που φτάνουν έως και -0,75 εκατομμύρια km² ανά δεκαετία για την έκταση του θαλάσσιου πάγου και -3.000 km³ ανά δεκαετία για τον όγκο του θαλάσσιου πάγου. Αυτά τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την πρόβλεψη της IPCC (2021) ότι οι πάγοι της Αρκτικής θα συρρικνωθούν σε λιγότερο από 1 εκατομμύριο km² τουλάχιστον μία φορά πριν από το 2050.

Πηγή άρθρου, εικόνων και βίντεο / credits: EUMETSAT – 2025 trends in Arctic and Antarctic sea ice extents

Παράλληλα, η έκταση του θαλάσσιου πάγου παραμένει σημαντικά χαμηλότερη από τον μέσο όρο της περιόδου 1981–2010, κατά περίπου 1.3 εκατ. km². Τα δεδομένα δείχνουν ότι δεν μειώνεται μόνο η έκταση, αλλά και το πάχος του πάγου, με πιο έντονες αποκλίσεις σε περιοχές όπως η Θάλασσα του Barents.

Με βάση την ανάλυση του Climatebook, η ημερήσια εξέλιξη της παγοκάλυψης το 2026 κινείται σταθερά στο κατώτερο εύρος της ιστορικής κατανομής, ενώ καταγράφονται επαναλαμβανόμενες ημερήσιες τιμές κοντά σε ιστορικά χαμηλά. Η τιμή των ~14.04 εκατ. km² στα τέλη Μαρτίου επιβεβαιώνει τη σημαντική αρνητική απόκλιση σε σχέση με τον κλιματικό μέσο όρο. .

Το ετήσιο ελάχιστο της έκτασης του θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική παρατηρείται συνήθως τον Σεπτέμβριο, μετά τη θερινή περίοδο τήξης. Τα τελευταία χρόνια, τα θερινά ελάχιστα καταγράφουν μεγαλύτερες αρνητικές αποκλίσεις, αντανακλώντας τη συνολική μείωση του πάγου και τον περιορισμένο σχηματισμό νέου.

Συνολικά, τα δεδομένα του 2026 επιβεβαιώνουν τη μακροχρόνια πτωτική τάση στην έκταση του θαλάσσιου πάγου της Αρκτικής, αναδεικνύοντας τις σημαντικές μεταβολές που εξελίσσονται στην περιοχή.

Εικόνα 1. Ημερήσια συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική στις 25/03/2026. Πηγή δεδομένων: EUMETSAT & NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 2. Μέση ημερήσια έκταση θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική από το 1981 έως το 2026. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Το χιόνι καλύπτει πλέον εκτεταμένες περιοχές του Καναδά και των βόρειων–κεντρικών Ηνωμένων Πολιτειών.

Στην Ευρώπη η χιονοκάλυψη στα μέσα Δεκεμβρίου 2025 παρουσιάζεται κατά πολύ περιορισμένη και εντοπίζεται κυρίως σε ορεινές περιοχές (Άλπεις, Καρπάθια, Πίνδος κ.α), καθώς και σε περιοχές της Σκανδιναβίας και της Βορειοδυτικής Ρωσίας.

Η έκταση του θαλάσσιου πάγου αν και αυξανόμενη με τον καιρό, παρατηρείται και αυτή περιορισμένη σε σχέση με την μέση τιμή της περιόδου 1981-2010 (κόκκινη γραμμή) της τάξης του -15% από τα κανονικά.

Εικόνα 1. Χιονοκάλυψη και παγοκάλυψη από δορυφορικά δεδομένα στην περιοχή του Βορείου Ημισφαιρίου στις 18 Δεκεμβρίου 2025. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 2. Χιονοκάλυψη και παγοκάλυψη από δορυφορικά δεδομένα στην περιοχής της Ευρώπης στις 18 Δεκεμβρίου 2025. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφόρησαν δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για «ρεκόρ ανάπτυξης» του θαλάσσιου πάγου στον Αρκτικό Ωκεανό τον Οκτώβριο του 2025. Ωστόσο, τα επίσημα δεδομένα από το National Snow and Ice Data Center (NSIDC) όπως αναλύθηκαν από την επιστημονική ομάδα του climatebook.gr δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: το 2025 καταγράφεται ως μία από τις χρονιές με τη μικρότερη έκταση θαλάσσιου πάγου των τελευταίων δεκαετιών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της 26ης Οκτωβρίου 2025, η μέση ημερήσια έκταση του πάγου στην Αρκτική ήταν μόλις 7.27 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου 1.3 εκατομμύρια km² κάτω από τον μέσο όρο της περιόδου αναφοράς 1981–2010. Μάλιστα, από την αρχή του έτους, η έκταση του πάγου έχει βρεθεί κάτω από τα φυσιολογικά επίπεδα για 299 από τις 299 ημέρες, χωρίς ούτε μία ημέρα πάνω από τον μέσο όρο σημειώνοντας μάλιστα 82 ημερήσια ρεκόρ χαμηλότερης έκτασης. Όσον αφορά το διάστημα μεταξύ 11 Σεπτεμβρίου και 20 Οκτωβρίου (στο οποίο αναφέρθηκαν τα εν λόγω δημοσιεύματα), ο θαλάσσιος πάγος αυξήθηκε κατά μόλις 35%. Ο ρυθμός αυτός όχι μόνο δεν αποτελεί ρεκόρ, αλλά είναι ο 3ος μικρότερος στα τελευταία 16 χρόνια (2010-σήμερα).

Η παρακάτω απεικόνιση δείχνει καθαρά τη θέση του 2025 (μαύρη γραμμή) σε σχέση με το ιστορικό φάσμα τιμών: η φετινή πορεία παραμένει σταθερά στο κατώτερο τμήμα του εύρους, χωρίς καμία ένδειξη «ανάκαμψης».

Εικόνα 1. Μέση ημερήσια έκταση θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική από το 1982 έως το 2025. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η σύγκριση με το παρελθόν. Στον χάρτη της Εικόνας 2 που ακολουθεί, η συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου στις 26 Οκτωβρίου 2025 είναι αισθητά μειωμένη σε σχέση με την ίδια ημερομηνία του 1991 (Εικόνα 3). Οι περιοχές με έντονη υποχώρηση περιλαμβάνουν τη Θάλασσα Μπάρεντς, τη Θάλασσα Καρά και τμήματα της Σιβηρικής ακτής, όπου ο πάγος ξεκινά πολύ πιο βόρεια από ό,τι τρεις δεκαετίες πριν. Η κόκκινη γραμμή απεικονίζει τη μέση έκταση πάγου 1981–2010, ενώ οι μπλε αποχρώσεις δείχνουν τη σημερινή πραγματική κάλυψη. Η διαφορά είναι εντυπωσιακή: ο Αρκτικός Ωκεανός έχει χάσει τεράστια έκταση μόνιμου πάγου,αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης ανόδου της θερμοκρασίας, η οποία επηρεάζει άμεσα τόσο την ατμόσφαιρα όσο και τον ωκεανό.

Εικόνα 2. Ημερήσια συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική στις 26/10/2025. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Εικόνα 3. Ημερήσια συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική στις 26/10/1991. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Η επιστήμη και τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα: η Αρκτική συνεχίζει να χάνει θαλάσσιο πάγο με ανησυχητικό ρυθμό. Οι εποχιακές διακυμάνσεις που παρατηρούνται κάθε φθινόπωρο δεν αποτελούν ένδειξη ανάκαμψης, αλλά μέρος ενός ευρύτερου κύκλου που κορυφώνεται πλέον σε ολοένα χαμηλότερα επίπεδα.

Αντί, λοιπόν, να μιλάμε για «ρεκόρ ανάπτυξης», τα δεδομένα του 2025 αποτελούν ακόμη μία υπενθύμιση του πώς η Αρκτική θερμαίνεται περίπου τέσσερις φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο — με συνέπειες που ξεπερνούν τα πολικά γεωγραφικά πλάτη.

Πηγές:

• National Snow and Ice Data Center (NSIDC)

• Επεξεργασία: Climatebook.gr

Συγκεκριμένα, μεταξύ 2021 και 2023, σημειώθηκε αύξηση της μάζας πάγου σε περιοχές της Ανατολικής Ανταρκτικής, κυρίως λόγω αυξημένων χιονοπτώσεων. Κατά την περίοδο Μαρτίου 2024 – Φεβρουαρίου 2025, το ισοζύγιο επιφανειακής μάζας ήταν περίπου 200 δισεκατομμύρια τόνοι πάνω από τον μέσο όρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η ήπειρος “παγώνει” ξανά.

Η πιο ανησυχητική εξέλιξη αφορά τον θαλάσσιο πάγο. Το καλοκαίρι του Νότιου Ημισφαιρίου 2024–2025, η έκταση του θαλάσσιου πάγου έφτασε μόλις τα 1,98 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα — η δεύτερη χαμηλότερη τιμή που έχει καταγραφεί από δορυφόρους. Τα τελευταία τέσσερα καλοκαίρια καταγράφηκαν τιμές κάτω από τα 2 εκατομμύρια, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ πριν το 2022.

Παράγοντες όπως η κλιματική μεταβλητότητα (π.χ. Ελ Νίνιο), οι αυξημένες τιμές θερμοκρασίας και η θέρμανση των ωκεανών επηρεάζουν σημαντικά την κατάσταση. Τον Ιούλιο του 2024, κύμα καύσωνα με θερμοκρασίες έως και 28°C πάνω από το κανονικό επηρέασε την περιοχή.

Συμπερασματικά, παρότι υπάρχει περιορισμένη αύξηση σε ορισμένες περιοχές, η μακροπρόθεσμη τάση είναι σαφής: η Ανταρκτική συνεχίζει να χάνει πάγο, με σημαντικές επιπτώσεις για τη στάθμη της θάλασσας και το παγκόσμιο κλίμα. Οι πρόσφατες εξελίξεις δεν αποτελούν σημάδι ανάκαμψης, αλλά υπενθύμιση της πολυπλοκότητας και σοβαρότητας της κλιματικής κρίσης.

Πηγές:

NSIDC

New York Post

CarbonBrief

Ωστόσο, σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν είναι ακόμη σαφές εάν η χαμηλή αυτή έκταση του θαλάσσιου πάγου αποτελεί μια μόνιμη κατάσταση ή εάν η Ανταρκτική διανύει μια παροδική φάση που θα επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα τα επόμενα χρόνια. Την ίδια περίοδο, η παγοκάλυψη στην Αρκτική πλησίασε τη χαμηλότερη έκταση που έχει καταγραφεί ποτέ από δορυφόρους κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Μάλιστα, στα μέσα Φεβρουαρίου του 2025, η παγοκάλυψη παγκοσμίως ήταν μειωμένη κατά περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα σε σύγκριση με τον μέσο όρο πριν το 2010. Η μείωση της παγοκάλυψης αυτή αντιστοιχεί σε έκταση όσο ολόκληρη η ηπειρωτική πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, ανατολικά του ποταμού Μισσισσιππή.Εικόνα 1: Ημερήσια έκταση παγοκάλυψης στην Ανταρκτική. Η έκταση της παγοκάλυψης για το 2025, μαζί με το ετήσιο χαμηλό την 1/3/2024 απεικονίζονται με κόκκινο, για το 2023 με πορτοκαλί, ενώ ο μέσος όρος της περιόδου 1981–2010 αποτυπώνεται με διακεκομμένη μπλε γραμμή, και η τυπική απόκλιση με μπλε σκίαση. Εικόνες από το NASA Earth Observatory: Lauren Dauphin, με χρήση δεδομένων από το Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου. Πηγή [1]

*Η έκταση της παγοκάλυψης ορίζεται ως η συνολική επιφάνεια του ωκεανού στην οποία η συγκέντρωση πάγου είναι τουλάχιστον 15%.

Πηγή:

[1] https://earthobservatory.nasa.gov/images/154112/antarctic-sea-ice-plunged-in-summer-2025

Το ιστορικά χαμηλό μέγιστο της Αρκτικής ακολουθεί ένα σχεδόν ιστορικά χαμηλό ελάχιστο επίπεδο έκτασης του θαλάσσιου πάγου της Ανταρκτικής, το οποίο καταγράφηκε την 1η Μαρτίου 2025, στα 1,98 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, ισοφαρίζοντας το δεύτερο χαμηλότερο ετήσιο ελάχιστο στα χρονικά των δορυφορικών καταγραφών.

Σημειώνοντας ότι στην περιοχή της Αρκτικής οι θερμοκρασίες αυξάνονται με ταχύτερο ρυθμό σε σύγκριση με άλλες περιοχές του κόσμου. Τον Φεβρουάριο του 2025 σημειώθηκαν αποκλίσεις θερμοκρασίας έως και 20˚C πάνω από την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020.

Εικόνα 1. Χιονοκάλυψη και παγοκάλυψη από δορυφορικά δεδομένα στην περιοχή του Βορείου Ημισφαιρίου στις 22 Μαρτίου 2025. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Σε ορισμένες περιοχές, οι θερμοκρασίες μέσα στον Φεβρουάριο του 2025 ήταν περίπου 20°C υψηλότερες από τον μέσο όρο του Φεβρουαρίου. Αυτές οι ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες για την εποχή προκάλεσαν την γρήγορη τήξη του θαλάσσιου πάγου σε αρκετές περιοχές, μια ανησυχητική εξέλιξη για την υγεία του πολικού οικοσυστήματος και το συνολικό περιβάλλον της Αρκτικής.

Επισημαίνεται ότι στην περιοχή της Αρκτικής οι θερμοκρασίες αυξάνονται με ταχύτερο ρυθμό σε σύγκριση με άλλες περιοχές του κόσμου.

Εικόνα 1. Απόκλιση της θερμοκρασίας αέρας στο Βόρειο Ημισφαίριο από την μέση τιμή της περιόδου 1991-2020 για τον Φεβρουάριο 2025. Πηγή δεδομένων: C3S/Copernicus. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: Climatebook.gr.

Οι διαδοχικές κακοκαιρίες που πλήττουν τις τελευταίες ημέρες την Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, με τσουχτερό κρύο και χιονοπτώσεις που σημειώθηκαν από την Σκανδιναβία μέχρι και τα Βαλκάνια, έφτασαν το ποσοστό χιονοκάλυψης για την Ευρώπη στο 55% (σύμφωνα με δορυφορικά δεδομένα από National Snow and Ice Data Center).

Εκτεταμένη χιονοκάλυψη παρατηρείται στο μεγαλύτερο μέρος της Σκανδιναβικής χερσονήσου καθώς και σε χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης. Επιπλέον, η χιονοκάλυψη έχει επεκταθεί μέχρι και τα Βαλκάνια. 

Περιορισμένη χιονοκάλυψη για την εποχή παρατηρείται σε Τουρκία, Ισπανία και Ελλάδα.

Εικόνα 1. Χιονοκάλυψη και παγοκάλυψη στην περιοχή της Ευρώπης από δορυφορικά δεδομένα στις 6 Ιανουαρίου 2025. Πηγή δεδομένων: NSIDC. Επεξεργασία & οπτικοποίηση δεδομένων: climatebook.gr.

Πηγή δεδομένων: NSIDC.