Εικόνα 1. Παγκόσμιο θερμικό περιεχόμενο των ωκεανών (OHC) στα ανώτερα 2000m για την περίοδο 1958–2025, σύμφωνα με τα σετ δεδομένων IAP/CAS. Οι μαύρες καμπύλες δείχνουν τις μηνιαίες μεταβολές, ενώ τα ιστογράμματα τις ετήσιες ανωμαλίες, σε σχέση με τη περίοδο αναφοράς 1981–2010. Για σύγκριση, το 2005 το OHC ήταν κατά 78 ZJ υψηλότερο από τον μέσο όρο της περιόδου 1981–2010. Οι αβεβαιότητες μεταξύ των διαφορετικών συνόλων δεδομένων απεικονίζονται με πράσινο. Πηγή: Pan et al., (2026).

Το 2025, η θέρμανση του παγκόσμιου ωκεανού συνεχίστηκε αμείωτη, με το θερμικό περιεχόμενο στα πρώτα 2000μ να αυξάνεται κατα ~23 ± 8 ZJ σε σχέση με το 2024, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ από την αρχή των καταγραφών [1]. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, το 33% του ωκεανου κατέγραψε θερμοκρασίες που κατατάσσονται στις τρεις υψηλότερες ιστορικά (1958-2025) ενω το 57% κατέγραψε τις 5 υψηλότερες τιμές. Σε αυτές τις περιοχές συμπεριλαμβάνονται ο Νότιος Ατλαντικός Ωκεανός, η Μεσόγειος Θάλασσα, ο Βόρειος Ινδικός και ο Νότιος Ωκεανός [1]. Χρησιμοποιώντας πολλαπλά σετ δεδομένων, οι επιστημονες απέδειξαν οτι η αύξηση αυτή του θερμικού περιεχομένου του ωκεανού κυμάνθηκε απο 0.14 ± 0.03 Wm−2/δεκαετία την περίοδο 1960-2025 σε 0.32 ± 0.14 Wm−2/δεκαετία μεταξύ 2005-2025 στα πρώτα 2000μ. Μάλιστα, παροτι η μέση, παγκόσμια επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας το 2025 μειώθηκε κατα 0.12 ± 0.03°C (λόγω των συνθηκών La Nina) σε σχέση με το 2024, ήταν υψηλότερη κατα 0.49 °C σε σχέση με τη περίοδο 1981-2010.

Καθώς το 2025 κατατάσσεται ως το δεύτερο θερμότερο έτος που έχει καταγραφεί ποτέ, αντανακλά την μακροπρόθεσμη συσσώρευση θερμότητας στο κλιματικό σύστημα, η οποία οφείλεται στην αύξηση των συγκεντρώσεων των αερίων του θερμοκηπίου, όπου το 2025 κατέγραψαν επίσης ιστορικό ρεκόρ [2.3]. Με τη Γη να εγκλωβίζει πλέον πολύ περισσότερη ενέργεια από όση καταφέρνει να αποβάλει στο διάστημα, η θέρμανση του ωκεανού αποτελεί την πιο ισχυρή απόδειξη ότι η ενεργειακή ισορροπία του πλανήτη έχει διαταραχθεί. Απορροφώντας το 90% της επιπλέον θερμότητας, ο ωκεανός επηρεάζει τη συχνότητα και ένταση των θαλάσσιων καυσώνων, μεταβάλλει την ατμοσφαιρική κυκλοφορία αλλά και επιταχύνει την αύξηση της, στάθμης της θάλασσας, την εξάτμιση και υγρασία της ατμόσφαιρας, το οποίο οδηγεί σε εντονότερα φαινόμενα βροχόπτωσης και σε ισχυρότερους τροπικούς κυκλώνες. Παράλληλα, η θέρμανση του κλιματικού συστήματος οδηγεί στη μείωση της παγοκάλυψης στην Αρκτική και την Ανταρκτική, οι οποίες το 2025 έφτασαν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, αλλά και στην εμφάνιση ακραίων κλιματικών φαινομένων. Τα φαινόμενα αυτά προκύπτουν από τον συνδυασμό της μακροχρόνιας θέρμανσης και της φυσικής μεταβλητότητας του κλίματος, η οποία ενισχύεται από την θερμότερη ατμόσφαιρα που συγκρατεί περισσότερους υδρατμούς [4]. 

Eικόνα 2. Ανωμαλία του ετήσιου θερμικού περιεχομένου των ωκεανών για τα πρώτα 2000m (Μονάδες: 109 J m−2). Πηγη [1]

[1] Pan, Y., Cheng, L., Abraham, J., Trenberth, K. E., Reagan, J., Du, J., … & Chen, L. (2026). Ocean Heat Content Sets Another Record in 2025. Advances in Atmospheric Sciences, 1-23.

[2]:Judd, E. J., J. E. Tierney, D. J. Lunt, I. P. Montañez, B. T. Huber, S. L. Wing, and P. J. Valdes, 2024: A 485-million-year history of Earth’s surface temperature. Science, 385, eadk3705, https://doi.org/10.1126/science.adk3705.

[3]Blunden, J., J. Reagan, and R. J. H. Dunn, 2025: State of the climate in 2024. Bull. Amer. Meteor. Soc., 106, S1−S513, https://doi.org/10.1175/2025BAMSStateoftheClimate.1.

[4]Trenberth, K. E., 2011: Changes in precipitation with climate change. Climate Research, 47, 123−138, https://doi.org/10. 3354/cr00953.