Η συζήτηση για το υγροποιημένο φυσικό αέριο, το γνωστό LNG, συνήθως παρουσιάζεται με έναν απλό τρόπο: ως ένα «καθαρότερο» ορυκτό καύσιμο που μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα στην ενεργειακή μετάβαση. Όμως μια νέα δημοσιογραφική έρευνα έρχεται να αμφισβητήσει όχι μόνο αυτό το αφήγημα, αλλά και τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ένα μέρος του αμερικανικού LNG πιστοποιείται ως «χαμηλού μεθανίου». Το ζήτημα αφορά το αν η Ευρώπη εισάγει πραγματικά καύσιμο με χαμηλότερο κλιματικό αποτύπωμα ή απλώς ένα καλύτερο «χαρτί συμμόρφωσης».
Στο επίκεντρο βρίσκεται η MiQ, μια από τις σημαντικότερες εθελοντικές πλατφόρμες πιστοποίησης εκπομπών μεθανίου, η οποία αξιολογεί εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και εκδίδει πιστοποιητικά για τις επιδόσεις τους. Σύμφωνα με έρευνα των Gas Outlook και The Guardian, σε πιστοποιημένες εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ εντοπίστηκαν με οπτικές κάμερες διαρροές μεθανίου και προβλήματα σε πυρσούς καύσης, ακόμη και σε σημεία που είχαν λάβει πολύ υψηλές βαθμολογίες. Η MiQ υποστηρίζει ότι το σύστημά της βασίζεται σε ελέγχους από ανεξάρτητους auditors και ότι τα στιγμιότυπα από κάμερες δεν αρκούν από μόνα τους για να αποδείξουν αδήλωτες εκπομπές. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια η έρευνα δείχνει ότι οι έλεγχοι βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στα στοιχεία που δηλώνουν οι ίδιες οι εταιρείες, χωρίς υποχρεωτική ανεξάρτητη και συνεχή μέτρηση επί τόπου.
Γιατί έχει σημασία αυτό; Επειδή το μεθάνιο είναι εξαιρετικά ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου: σε ορίζοντα 20 ετών θερμαίνει την ατμόσφαιρα περίπου 82,5 φορές περισσότερο από το CO₂. Και επειδή ολοένα περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι οι πραγματικές εκπομπές από πετρελαϊκές και αεριοπαραγωγικές περιοχές μπορεί να είναι πολύ υψηλότερες από τις επίσημες δηλώσεις. Δορυφορικά δεδομένα του MethaneSAT για τη λεκάνη Permian στο Τέξας στις ΗΠΑ έδειξαν εκπομπές περίπου τετραπλάσιες από τις επίσημες εκτιμήσεις της αμερικανικής EPA, ενώ ανάλυση του RMI υπολόγισε ότι στο Τέξας χάθηκε 3 έως 4,5 φορές περισσότερο αέριο από ό,τι ανέφεραν οι φορείς εκμετάλλευσης.
Η ευρωπαϊκή διάσταση είναι κρίσιμη. Η ΕΕ έχει ήδη θέσει σε ισχύ τον νέο Κανονισμό για το μεθάνιο, με σταδιακές απαιτήσεις για τους εισαγωγείς: από το 2025 ζητούνται πληροφορίες για την προέλευση και τα μέτρα παρακολούθησης, από το 2027 απαιτούνται ισοδύναμα συστήματα monitoring-reporting-verification, από το 2028 θα ζητείται αναφορά έντασης μεθανίου και από το 2030 θα ισχύουν ανώτατα όρια. Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ ήταν το 2025 ο μεγαλύτερος προμηθευτής LNG της ΕΕ, καλύπτοντας το 56% των ευρωπαϊκών εισαγωγών LNG. Αυτό σημαίνει ότι η αξιοπιστία αυτών των πιστοποιήσεων δεν είναι ένα αμερικανικό θέμα μακριά από εμάς· αφορά άμεσα την ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και την κλιματική αξιοπιστία της ίδιας της Ένωσης.
Το βασικό συμπέρασμα είναι απλό: δεν αρκεί ένα καύσιμο να χαρακτηρίζεται «χαμηλών εκπομπών» για να είναι πράγματι τέτοιο. Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, η διαφορά δεν κρίνεται μόνο στο τι υπόσχεται η αγορά, αλλά στο ποιος μετρά, πώς μετρά και πόσο διαφανή είναι τα δεδομένα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα από τη νέα αυτή υπόθεση γύρω από το LNG.
Πηγή: Gasoutlook.com
